Tijdens mijn tijd bij de Kamer van Koophandel kwam het empowermentmodel en heb ik diverse projecten\u00a0voor implementatie van\u00a0sociale innovatie in het MKB en onderwijs ontwikkeld.<\/p>\n
<\/p>\n
Kijk als organisatie in jouw kunstspiegel<\/h3>\n
Hoe komt het dat we 10 jaar verder zijn en we het nog steeds over deze verandering hebben? Sterker nog, als ik het artikel mag geloven, zijn we nog geeneens begonnen en bevind ik mij in een Eureka moment! En wat volgt?\u00a0Wat\u00a0levert het ons op als we organisatieontwikkeling <\/em>in het spectrum van hi\u00ebrarchie tot netwerk gaan spiegelen aan diverse kunststromingen?<\/p>\n <\/p>\n Als je een sprongetje met mij mee maakt naar de kunst, dan komen we terecht in de 18de eeuw, het tijdperk van het Classicisme. Het classicisme<\/em> uit zich in de\u00a0bouwkunst door de toepassing van bepaalde evenwichtige en vaste maatverhoudingen (de compositie), waarbij de\u00a0zuil het belangrijkste element is. In mijn gedachte zie ik het Pantheon in Parijs, voor mij symbolisch qua architectuur voor\u00a0de opbouw van een hi\u00ebrarchie van een organisatie. Je kunt je er misschien iets bij voorstellen. De kunstenaars uit die tijd lieten zich sterk inspireren door hun voorgangers uit de Romeinse en Griekse tijd. Op de kunstacademies werd opnieuw geleerd, dat de omtrekslijn overal scherp zichtbaar moest zijn. Zuivere en strenge vormen (koel en overwogen). Aristoteles <\/em>omschreef het geheel van een compositie als “datgene wat een begin, een midden en een einde heeft”. Er moet sprake zijn van de zogenaamde taxis, een ordelijke schikking van de delen. Zij wilden harmonie, goede proporties en balans bereiken. Duidelijkheid en helderheid in vorm en compositie (dingen die in de Barok en Rococo absoluut niet meer te vinden waren) stonden voorop. Dit leidde overigens wel tot het alleen maar ‘droog’ imiteren van het verleden in plaats van het te gebruiken als inspiratiebron. Hierin zit naar mijn mening de angel voor ons traditionele organisatiemodel<\/em>. <\/p>\n We zitten aan het begin van een transformatiefase en daadwerkelijk besef van de gevolgen van\u00a0veranderingen in technologie en economie. Als reactie in de kunst, het begin van het realisme en het impressionisme<\/em>, een verzet tegen de overdreven stijl van de romantiek en de afstandelijke stijl van het classicisme. Het realisme beeldde alledaagse gebeurtenissen af, een groet of gewone arbeiders aan het werk op het land. Door de opkomst van de industri\u00eble revolutie kreeg de gewone burger, arbeider,\u00a0meer invloed. De manier van schilderen was vergelijkbaar met die van de romantiek: veel bruintinten en realistische verhoudingen en kleuren. Authenticiteit was erg belangrijk.\u00a0De bedoeling bij de jongeren bij het impressionisme was het onmiddellijke beeld weer te geven van het direct geziene en op dat moment precies. Er was dus geen sprake meer van de fijn afgelijnde tekening van de voorwerpen. Zelfs bij de onderwerpkeuze richtte men zich op het <\/p>\n In de kunst, was dit het expressionisme. Belangrijk is daarbij vooral dat de gevoelswaarde<\/em>, het onderbewuste<\/em>, dat de kunstenaar ervaart naar aanleiding van het onderwerp, de boventoon voert. Dit is naar mijn mening ook een van de essentiele elementen in organisaties, het gevoel van de medewerker. De herkenning en erkenning ervan en vervolgens de communicatie. Echter vervaagt in het expressionisme de band met de werkelijkheid vaak, soms valt die zelfs helemaal weg. Hierdoor krijgen onvoorstelbaar nieuwe vormen hun kans. Het expressionisme kent maar \u00e9\u00e9n wet: dat er geen wetten zijn, en dat die dan ook niet mogen opgelegd worden. Dit is een valkuil. Gevoel, vrijheid, en grillige uitingen van expressie, maar geen\u00a0verbinding met haar omgeving.<\/p>\n <\/p>\n Als\u00a0spiegel voor onze huidige organisaties\u00a0zie ik\u00a0het Kubisme<\/em>. In deze kunststroming was het voor de kunstenaars, als Braque en Picasso,\u00a0niet langer hoofdzaak om een afbeelding van de werkelijkheid te geven maar eerder een analytische kijk.\u00a0Men moest de kern van de dingen blootleggen en geometrische basisstructuren zichtbaar maken. De driedimensionaliteit van de dingen werd tegelijkertijd,\u00a0met opgave van\u00a0een vaste standplaats van de schilder, in meerdere opzichten tot een tweedimensionale vlakte ontvouwt. En dit niet als nabootsing van de natuur maar als nieuwe schepping. De elementen worden zelfstandig terwijl het voorwerp zelf steeds meer naar de achtergrond verdwijnt. Een echt netwerk. Voordeel hiervan is dat de grootste bedreigingen van verandering en dynamiek; angst om baanverlies;\u00a0focus op kostenreductie in plaats van investeren in nieuwe initiatieven voor de lange termijn; vertalingen in oude technologie\u00a0\u00a0en nadruk op processen, worden ge\u00eblimineerd. Het gaat niet zozeer om een nieuwe variant op herkenbare vormen, het creatieve verbeeldingsproces en haar nieuwe wetmatigheden zelf wordt door de Kubisten nadrukkelijk op de voorgrond gesteld. Het kubisme rekent zodoende af met de oude gangbare manier van kijken. Een kunstwerk verbeeldt niet dat wat we zien,\u00a0 maar is eerder een vertaling van wat er in een mens omgaat, als hij naar dingen kijkt.<\/p>\n Om de onzekerheid weg te halen en mensen te laten handelen zoals ze voelen en denken, moet de nadruk ten eerste gelegd worden op het cre\u00ebren van een gevoel van veiligheid. Dit worden bereikt door ten eerste een aantal afspraken over normen en procedures te maken. Dit geeft een netwerk houvast en een toetsteen waarmee individueel handelen beoordeeld kan worden.<\/p>\n De abstrahering, die het gevolg is van vormreductie tot grondvormen wordt versterkt doordat niet blindelings meer het centrale perspectief wordt toegepast. Een schilderijDe lijnorganisatie vanuit het Classicisme bekeken<\/h3>\n
![\"\"](\"http:\/\/creativemv.com\/wp-content\/uploads\/2011\/07\/Courbet-realisme1.bmp\" "\\"Courbet,")
Het durven vertrouwen op eigen (inspiratie)kracht en inzichten en\u00a0het loslaten van de inzichten van vertrouwde modellen\u00a0van voorgaande generaties. De wereld en mensen zijn veranderd. Zo ook\u00a0in de 19de eeuw, toen, net als nu, de technologie en wetenschap sterk in ontwikkeling kwam. Je overleeft als organisatie de snelheid aan verandering niet als je vasthoudt aan opgebouwde conventies en modellen die in het verleden werkten. Wat dan wel?<\/p>\nVerandering leidt tot realisme en authenticiteit<\/h3>\n
![\"\"](\"http:\/\/creativemv.com\/wp-content\/uploads\/2011\/07\/marc-grosse-blaue-pferde2-300x173.jpg\" "\\"marc-grosse-blaue-pferde\\"")
alledaagse leven, ver weg van elke\u00a0allegorie of enig nationalistisch triomfalisme. Vooral de kleurenverdeling, of de menging ervan, werd totaal anders aangepakt. De elementaire kleuren werden in los naast elkaar geplaatste toetsen op doek gebracht, zodat ze op afstand de gewenste kleurvariaties vormden en aldus subtielere nuancering toelieten. Belangrijk was hierbij niet meer de stoffelijke preciesheid van de vormen in de natuur, dan wel de kleurrijke oplossing die zon, licht en lucht als indruk weergeven. De nuancering en medezeggenschap zijn kenmerken van de huidige organisatiestructuren. Zo ver zijn we. Maar ik vraag mij\u00a0nog steeds af, wat volgt?<\/p>\nWat volgt na teruggevonden authenticiteit en subtiele nuance?<\/h3>\n
Echt implementeren van netwerkorganisatie door kubistisch inzicht<\/h3>\n
![\"\"](\"http:\/\/creativemv.com\/wp-content\/uploads\/2011\/07\/picasso-kubisme1.jpg\" "\\"Picasso,")
bestaat niet alleen uit \u00e9\u00e9n enkel aanzicht van het onderwerp, maar bestaat uit een soort montage van verschillende aanzichten, die elkaar gedeeltelijk ook nog overlappen. Het onderwerp wordt als het ware tegelijkertijd vanuit verschillende standpunten aan de beschouwer getoond. Dit geeft het tweede uitgangspunt: rationaliteit. Een netwerk moet op zodanige wijze met kennis, ervaring, macht en afhankelijkheid omspringen dat de leden en de omgeving dat als redelijk ervaren. Deze redelijkheid hangt samen met de beleving van de afzonderlijke leden en hun perceptie met betrekking tot waarden en normen, werkwijze enz. Wanneer deze rationaliteit niet wordt gedeeld, verzwakt in beginsel het netwerk. Op de lange termijn moet het management voor een behoud van deze zekerheid ruimte cre\u00ebren voor de medewerker om te functioneren in een netwerk. Dit houdt in dat het aspiratieniveau van de manager lager moet liggen dan in de beginsituatie en zij zich meer coachend op moet stellen.<\/p>\n
![\"\"](\"http:\/\/creativemv.com\/wp-content\/uploads\/2012\/05\/Mari\u00ebl.jpg\" "\\"Mari\u00ebl\\"")
<\/p>\n